Makalelerim

Turizm sektörünün içinde bulunduğu bu büyük ve giderek derinleşen yaraya çok doğru bir noktadan, içeriden bir gözle parmak basmışsınız. Yazınızın o isyankâr ama bir o kadar da haklı ve tecrübe kokan ruhunu hiç bozmadan; noktalama, yazım ("de/da" ve "ki" bağlaçlarının ayrılması) ve akış hatalarını düzelterek köşe yazısı formatında toparladım:

Bu konuya atalarımızın bir sözüyle başlamak isterim: "Perşembenin gelişi, çarşambadan bellidir."

Yıllardır turizm sektöründe personel sorunu tartışılır, konuşulur, yazılır çizilir... Ancak maalesef, özellikle bu işin sorumluluğunu üstlenen kurumlarımız meseleye eylemden ziyade lafla yaklaştıkları için bir arpa boyu yol alınamamıştır. Hatta az da olsa yolunda giden sistemi de bozmuşlardır.

Bundan 10-15 yıl önce bulaşıkçı bulunamazdı; iyi ki varlarmış, sağ olsunlar, Bulgaristan göçmeni vatandaşlarımız imdadımıza yetişiyordu. Ardından "housekeeping" (kat hizmetleri) departmanında feryatlar koptu. Peşi sıra yiyecek-içecek (F&B) personelinde, resepsiyonda, teknik serviste ve nihayetinde tüm departmanlarda sıkıntılar baş göstermeye başladı. Oysa tüm bu sıkıntıların ayak sesleri 20 yıl öncesinden duyuluyor, tehlike göz göre göre geliyordu. Üzülerek ifade etmeliyim ki, bu sorun bile bile yok sayıldı, görmezden gelindi. Türkiye'nin göz bebeği olan bu devasa sektöre, son derece cılız tedbirler reva görüldü.

Gençlerimizi erken yaşlarda meslek sahibi yapmak yerine, ne yazık ki sahada hiçbir işe yaramayan bir üniversite eğitimini neredeyse zorunlu hale getirdik. Sokaktaki gençlerimizin %99’u üniversite mezunu ama neredeyse yarısından fazlasının belli bir mesleği yok. Mesleği olmadığı için de işi yok.

Sektörümüzdeki iş gücü sıkıntısı asla küçümsenmeyecek boyutlarda. Ancak devletteki yetkililerimiz hâlâ bize, "Bu kadar işsizlik var, nasıl işçi bulamıyorsunuz?" diye sorabiliyorlar. Hatta bir de ilavesi var; "Basın parayı, bulursunuz" diye akıl da veriyorlar.

Yani bu krizi yönetecek, sektörümüzün iş gücü sorununa çare üretecek yetkililer olaya hâlâ bu sığ mantıkla yaklaşıyorlar. Bizi henüz anlamış değiller. Z kuşağının özellikle hizmet sektöründe çalışmak istemediği gerçeğinin farkında değiller.

Bu konu birkaç satırla anlatılacak gibi değil; sorun tahmin edilenin çok ötesinde. Bu sıkıntı artık turizm yatırımcılarına, işletmecilere, genel müdürlere ve departman şeflerine ciddi anlamda acı vermeye başladı. Yıllarını sektöre vermiş pek çok arkadaşımız sırf bu sebeple meslekten kopmaya; birçok işletmeci de tesisini kapatmaya, kiraya vermeye veya turizm yatırımını rezidans projelerine dönüştürmeye başlamıştır.

Dileriz en kısa sürede yapısal bir çare bulunur ve yıllarımızı adadığımız bu güzel sektörümüzü, tüm değerleriyle yüzyıllar boyu yaşatmaya devam ederiz.

Yakup Demir